BEN YALNIZKEN …

BEN YALNIZKEN …

Temmuz 16, 2019 0 Yazar: senemozkan

Yalnızlık… Genel olarak kulağa korkutucu gelen bir durum galiba… Pek tercih etmiyoruz yalnızlığı… Seviyoruz çevremizde birilerinin olmasını… Garip değil tabi ki bu durum.. Sosyal bir varlığız sonuçta.. Topluluk halinde yaşamayı tercih ediyoruz. 

Arkadaşlarımız, ailemiz, dostlarımız… Keyifli anlar geçirdiğimiz kişiler… Peki size bir soru; sadece kendinizle ne kadar zaman geçiriyorsunuz? Yani yanınızda kimse olmadan, kimseyle konuşmadan, yazışmadan, sosyal medyaya göz atmadan? TV kapalı, bilgisayar kapalı, kitap yok… Çevrenizde tanıdığınız/tanımadığınız hiç kimse olmadan… Hiçbir işle uğraşmadan… Sadece kendinizle zaman geçirmek.. 

Düşünün ki, evinizde en sevdiğiniz koltuğa kurulmuşsunuz.. Oturduğunuz koltuk ve siz sadece. Çevrede ilginizi dağıtacak hiçbir şey yok. Kendinizi hayal edin bu durumda… (Uyumak yok bu arada 🙂 )

İddia ediyorum tarif ettiğim durum, gidip dışarda tanımadığınız biriyle sohbet etme fikrinden daha ürkütücü gelebilir 🙂 Kendinle kalma fikrinin korkutucu gelmesi, gerçekten çok korkutucu bence  🙂 Ama olabiliyor… 

Yabancıyız kendimize, dışarıdaki yabancılardan daha da yabancı bazen.. Unutmuşuz kendimizle ilgilenmeyi, kendimizle konuşup, kendimizi dinlemeyi.. Nasıl iletişim kuracağımızı da bilemiyoruz çoğu zaman.. Öylesine unutmuşuz ki, “hatırlamak istiyorum” dediğimizde ne yapmalıyız bilmiyoruz artık..  

Haydi bir adım atalım o zaman kendimize doğru…. Hatırlayalım unuttuklarımızı….

Öncelikle bugün uyandığımızda kendimize söyleyelim en güzel “günaydın”ı 🙂 Gece uyumadan önce son “iyi uykular” bizden gelsin kendimize 🙂 Gülümseyelim… Kendimize gülümseyelim… Kalbimizle hissedelim gülümsediğimizi 🙂 Tadını çıkartalım hem gülümseyen, hem gülümsenen olmanın 🙂 

Ve bu, uzun zaman sonunda “ilk merhaba”mız olsun kendimize.. 

İlk adım en zorudur deriz hep. Hadi atalım ilk adımı. Sonrası daha kolay….

Işıkla kalın…