EN ÇOK ….

Temmuz 21, 2019 0 Yazar: senemozkan

Bu dünyada en çok kimi seviyorsun? 

Bence çok güzel bir soru..

Hatta bir liste yapın, en sevdikleriniz listesi…

Hemen saymaya başlıyor musunuz duyunca? Annemi, babamı, oğlumu, kızımı, eşimi, Banu’yu, Özlem’i, Ahmet’i, Mehmet’i, köpeğimi….. Liste uzadıkça uzuyor mu?

O zaman gelsin başka bir soru? 

Kendiniz var mısınız sevdikleriniz listesinde? 

Eskiden listeme kendimi dahil etmezdim. Listede kendimi saymak aklıma bile gelmezdi. Sanki insan kendini sevemez, bu ayıp bir şey gibi, ya da kendini beğenmişlik belki. 

Kendini sevmek ayıp olabilir mi sizce de? Birine bu soruyu sorduğunuzda, “en çok kendimi seviyorum” derse ne düşünürsünüz? Bencil, kendini beğenmiş, megaloman… gibi sıfatları yapıştırır mısınız hemen? 

İnsanın kendini sevmesiyle başlıyor bence her şey. Keşke hepimiz kendimizi sevsek. Çok çok sevsek hatta. En çok kendimizi sevsek.. Dünyanın çok daha güzel bir yer olacağına eminim. 

Çocukları düşünelim mesela. Bence çocuklar kendilerini gerçekten seviyorlar. Oldukları gibi seviyorlar kendilerini. Görünüşleriyle, kıyafetleriyle, fiziksel özellikleriyle ilgili bir sorunları yok öncelikle. Şişmanım, zayıfım, burnum, kaşım gözüm… şöyle kötü gibi bir listeleri yok. Aynaya baktıklarında kusur görmüyorlar. 

Sadece görüntüleri değil barış içinde oldukları. Yaptıklarıyla ilgili pişmanlıkları, kendilerini suçlamaları, değersiz hissetmeleri gibi bir durumları da yok. Yaptıklarından pişmanlarsa, pişmanlıklarını gösterip, konuyu kapatıyorlar. Kendilerini affediyorlar. Saatlerce, günlerce, aylarca işkence çektirmiyorlar kendilerine. İçlerinde sürekli görev başında bir yargıç yok. Anlık öfkeleri olsa da konuyu sevgiyle kapatmayı biliyorlar. 

Hepsi kendini bir prens/prenses olarak görüyor. Ama belli bir yaşa gelince o prens ve prensesler kusurlu bir hale dönüşüyor ve sevgimiz azalıyor kendimize.. Herkeste beğenecek bir şeyler buluyoruz da kendimize gelince en acımasız, en insafsız yönümüz başlıyor konuşmaya..

Evde yaptığımız bir sakarlıkta en çok biz kızıyoruz kendimize. Başkası yapsa “aman canın sağ olsun” diyeceğimiz olayda, yapan kendimiz olunca azar üstüne azar işitiyoruz, ne sakarlığımız kalıyor, ne beceriksizliğimiz… 

Kendini sevmeli bence insan..En çok kendini sevmeli. Süper bir gücüm olsa bugün, herkesin kalbine sevgi tozu serperdim, herkesin kendini çok seveceği dozda sevgi tozu 🙂 O zaman görün nasıl bir yer olurdu dünya. Kendini seven, kötülük yapamaz başkasına. Acımasız olamaz. Zarar veremez canlı/cansız hiçbir şeye.. Biz sevgiyle bakınca kendimize, çevremize de yayılır sevgimiz… Katlanarak çoğalır bizden yayılan ve daha da büyüyerek geri döner bize…. Herkes kendi dünyasındakini arttırınca, hepimizden oluşan dünyadaki sevgi de katlanarak büyür doğal olarak. İşte o zaman yaratırız cennetimizi..

Haydi söyleyin kendinize…. 

“Kendimi seviyorum.. Kendimi çok seviyorum..” 

Bugün ilk adımınız olsun kendinizi sevmeye… Bugüne kadar yapmamış olabilirsiniz, ama bugün başlayın kendinizi sevmeye. Sevmeyi öğrenmeye kendinizle başlayın… Çünkü siz sevilmeyi hak ediyorsunuz

Işıkla kalın..